De figuren in Mari Andriessens beeldengroep 'Monument voor alle gevallenen' 1940-1945 zijn beslist niet klein, maar desondanks verdwijnen ze op het Stadhuisplein bijna in de ruis van terrassen en reclameborden. Bij de onthulling op 4 mei 1957 door prinses Wilhelmina was dat anders. Destijds keken de twee mannenfiguren van de groep direct uit over de nieuwe Lijnbaan, terwijl de vrouw nog onverstoord zicht had op het stadhuis aan de overzijde van de Coolsingel. Sterker door strijd behoort samen met De verwoeste stad van Ossip Zadkine tot de belangrijke oorlogsmonumenten van Rotterdam.

De plannen voor een monument ter nagedachtenis aan de gevallenen van de havenstad begonnen met een prijsvraag, uitgeschreven door het op 16 mei 1945 opgerichte Centraal Rotterdams Comité, later de Stichting Herrijzend Rotterdam. In februari 1947 werden de schetsontwerpen van de 34 inzenders in Museum Boymans getoond. Helaas voldeden die inzendingen niet aan de kwaliteitseisen van het comité. Er werd dan ook geen eerste prijs toegekend. Uiteindelijk vroeg het comité de architecten Oud en Kraayvanger een ontwerp te leveren. Tegelijkertijd droeg de Nederlandse Kring van Beeldhouwers, die haar leden had ontraden aan de prijsvraag deel te nemen, op eigen initiatief drie beeldhouwers voor: Han Richters, Paul Grégoire en Mari Andriessen.

De laatste kreeg de opdracht, maar liet weten dat hij, gezien andere lopende opdrachten, het beeld niet op de gewenste datum van 12 april 1954 gereed kon hebben. Het eerste schetsontwerp dat Andriessen voor Rotterdam vervaardigde, laat een beeldengroep op een sokkel zien. In dit eerste ontwerp figureren een man en een vrouw die een kind in de lucht tillen en aan elkaar overdragen. Uit de schriftelijke reactie van C. van Traa, als directeur wederopbouw en stadsontwikkeling van Rotterdam betrokken bij de opdracht, bleek dat hij twijfelde of het beeld wel geschikt was voor het hart van "een wat harde stad". Hij nodigde Andriessen uit bij hem te komen logeren en de sfeer van Rotterdam en de nieuwe Lijnbaan op te snuiven.

Andriessen maakte daarna een tweede ontwerp, een beeld van één vrouw en twee mannen, maar vond dat nog te statisch. Hij voegde in een later stadium een kind aan de groep toe. Zo is het monument uiteindelijk gerealiseerd. De rest van het verhaal leest u hier!